Laatst sprak een jongen mij aan terwijl ik baantjes aan het trekken was. Hij ergerde zich aan mij, omdat ik steeds plotseling naar links of naar rechts ging. Ik zwem al jaren in dat zwembad, en heb nooit eerder een opmerking naar mijn hoofd gekregen over mijn zwemgedrag. Misschien zwem ik wel vaker zo raar, en heeft er nooit iemand iets van durven zeggen. Het zet je wel aan het denken. Misschien fiets ik ook wel raar, en loop ik raar, en schrijf ik rare columns . Misschien denken jullie wel dat ik zo weinig stukjes schrijf, omdat ik heus wel weet dat ze een beetje vreemd zijn. Maar dan zouden jullie je, op jullie beurt, ook niet bewust zijn van jullie foute denkgedrag, want ik schrijf zo weinig omdat ik het nergens over wil hebben. Eigenlijk doen we allemaal alles steeds een beetje fout. Dus hoe minder we doen , hoe beter. Dan zou een columnist die eens in de zes maanden schrijft, eigenlijk beter zijn dan een columnist die elke week schrijft.

30-11-2008

Toen ik een half jaar geleden begon aan deze nieuwe serie columns, beloofde ik dat ze ergens over zouden gaan. Daar moet ik bij nader inzien toch van afzien. Waar het aan ligt weet ik niet, maar het lukt me niet om het ergens over te hebben. Het zou kunnen dat het iets te maken heeft met mijn jeugd. Bij ons thuis ging het vroeger namelijk ook nooit ergens over. Hoe meer ik probeer mijn stukjes ergens over te laten gaan, hoe minder leuk ik het vind om ze te lezen. Er zijn bovendien al zoveel andere columnisten die het ook al ergens over hebben. Even heb ik overwogen om dan maar te stoppen als columnist, maar dat is ook geen oplossing. Want ik voel me juist zo goed sinds ik deze stukjes schrijf. Ik kan jullie wel vertellen dat het een bijzonder confronterende ervaring is om erachter te komen dat je het nergens over kan hebben. Maar ik zie er ook het positieve van in, want je hebt heel veel tijd voor jezelf, en je wordt er heel rustig van. Dus vanaf nu dan toch maar gewoon columns die nergens over gaan.

19-6-2008

 

Jullie zullen wel gemerkt hebben dat het me niet is gelukt op tijd met een paascolumn te komen. Het zat er gewoon niet in. Meestal gebeurt er wel iets in je vriendenkring of op je werk, of ergens in de wereld waar je op in kan haken. Maar deze keer dus niet. En je moet toch echt een zekere betrokkenheid hebben met datgene waar je het over hebt, anders wordt het niks. Even heb ik nog met het idee rondgelopen om met een hemelvaarts- of pinksterencolumn te komen. Maar dan zitten we al weer in mei, dus heb ik besloten toch maar weer een gewone column te schrijven. Wisten jullie trouwens al dat er plannen zijn om mijn columns te bundelen en uit te geven ! Niet iedereen heeft immers internet en op die manier wordt het voor nog meer mensen mogelijk er van te genieten. Waarschijnlijk wordt het iets op A4 formaat met illustraties van Ingrid.

3-04-2008

Een van mijn collega’s is van mening dat ik het teveel over mezelf heb in mijn columns. Dat heeft blijkbaar indruk op me gemaakt, want het heeft me zelfs ‘s nachts bezig gehouden. Ik droomde laatst namelijk over iets of iemand, en ik kan me nog herinneren dat ik dacht dat ik het daar wel over zou kunnen hebben in een van mijn stukjes. Maar je weet hoe dat gaat, je wordt wakker, zet een kopje thee, en weg droom. Dat zijn van die lastige dingen waar je als columnist mee te maken krijgt. En bovendien blijkt pasen dit jaar ook nog heel erg vroeg te vallen. Dus tussen deze column en mijn paascolumn zit maar een korte periode, en je weet nooit van te voren of er in die tijd iets zal gebeuren dat interessant genoeg is om over te schrijven.

29-02-2008

 

Tegenwoordig ga ik een stevige wandeling maken in een bosrijke omgeving,voordat ik mijn column ga schrijven. Ik merk dat ik daardoor meer geïnspireerd raak. Sinds ik alles positief probeer te ervaren, barst ik van de energie. Tien kilometer stevig doorstappen, daar draai ik mijn hand niet voor om. Soms verlang ik wel eens terug naar vroeger toen ik nog gewoon een beetje depressief was. Toen was alles veel duidelijker. Ik wilde gewoon niks, en dat was het. Je had ook veel minder mensen om je heen. Nu gaat het zo goed met mij dat ik er soms niet van kan slapen. Je trekt ook allerlei mensen aan die wat van je willen, gezellige dingen en zo, en je wordt uitgenodigd voor feestjes. Laatst waren er op één dag wel vier mensen aardig tegen me, en ik heb zelfs meegemaakt dat er twee tegelijk vriendelijk tegen me waren. Dat is dus de keerzijde van fris door het leven gaan, het is bijzonder onrustig.

21-01-2008

 

Sommige columnisten komen elke week met een nieuw verhaal. Ik vind dat onverantwoord. De kans dat je jezelf gaat herhalen is groot, en voor je het weet heb je geen lezer meer over. De afgelopen weken heb ik goed nagedacht over deze tweede column. Omdat het toevallig bijna kerstmis is, leek het me een goed idee een kerstcolumn te schrijven. Als de reacties positief zijn, overweeg ik er een traditie van te maken. Iets waar je naar uit kijkt, de kerstcolumn van Kees. Veel plezier ermee. Vergroot het kerstgevoel, lees hem onder de kerstboom.

17-12-2007

 

 

De reden dat ik zo lang niets van me heb laten horen is,
dat ik niks te vertellen had.
Maar nu, met Sinterklaas en de kerstdagen voor de deur,
vond ik een verrassing wel op zijn plaats.
Ik heb trouwens besloten mijn schimmige bestaan in te ruilen
voor een glorieus leven.
Ik vind dat toch beter bij me passen. Het is wel wat vermoeiender,
maar dat neem ik dan maar op de koop toe.
Eigenlijk vond ik het altijd een beetje gênant,
die mensen die zich zo doen gelden.
Maar toch, het is weer eens wat anders
en als het me verveelt word ik gewoon weer een loser.
Vanaf nu zullen mijn columns ook ergens over gaan.
Ik kan natuurlijk niet succesvol door het leven gaan,
en tegelijkertijd vage verhaaltjes schrijven.
Kees is back!
15-11-2007