ingrid greijn for new site click^

 

 

 

 

Ik ben vandaag weer eens gaan zwemmen

Dat was alweer een tijdje geleden. U mag zich hiermee gelukkig prijzen, want tijdens het baantjes trekken moest ik ineens aan U denken. Het is namelijk ook een tijdje geleden dat ik U iets te lezen heb aangeboden. De laatste tijd heb ik best vaak het gevoel dat iets alweer een tijdje geleden is. Dan merk je dat je geen zestien meer bent. Vergane glorie. Op zich vind ik dat niet zo erg, maar als je een relatie hebt kan het toch lastig zijn. Zoveel mensen, zoveel wensen. Eveneens in een ver verleden heb ik, na meer dan zestig lessen, mijn rijexamen gehaald. Mijn examinator zei, "je hebt gereden als een oud wijf, maar ik kan je niet laten zakken". Sindsdien heb ik nauwelijks nog achter het stuur gezeten. Ik dacht eigenlijk dat het misschien wel leuk zou zijn om het hierover met U te hebben. Over autorijden dus. Dit keer eens een stoer stukje. .

Mijn vriend zou het prettig vinden dat ik weer eens wat rijlessen zou nemen, zodat ik het stuur af en toe van hem kan overnemen. Maar op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik autorijden aan anderen moet overlaten. Autorijden en Kees is geen goede combinatie. U zult zich ook wel eens afvragen of bepaalde dingen die U doet wel bij U passen. Volgens mij zijn we maar zelden ergens helemaal van overtuigd. Ik weet wel zeker dat het mij goed doet dat ik U zo nu en dan met een nieuw stukje mag verrassen.

Kees, april 2006

Hé! Ik besta zeker niet voor jou?

Dat fluisterde een medewerker van een supermarkt mij toe. . Ik had net links van hem een pak volle melk uit het schap gegraaid, en rechts een pakje echte boter, terwijl hij ijverig de vakken aan het bijvullen was. Eigenlijk wel wat gènant, dat zo'n jonge knul een man van 47 moet vertellen hoe hij zich moet gedragen. Een vriendelijk woord kost niks volgens hem, en ik had hem best even kunnen vragen of ik er even bij mocht.

Laat ik U daarom bij deze vriendelijk bedanken voor de reacties op mijn drie voorgaande stukjes. Ze liepen uiteen van "val mij er alsjeblieft niet meer mee lastig" tot "heel pretentieloos". Wat me wel wat verontrustte was de respons van mijn zeventigjarige buurvrouw, die zei dat ze ook zo blij was met vogeltjes op het balkon.

Al met al heeft dit alles me wel aan het denken gezet, en ik heb besloten vanaf nu met meer concrete verhalen te komen.

Het zal in het begin wel wat moeite kosten, want ik ben eigenlijk een man van weinig woorden. Zo ben ik opgevoed. Ik heb nog nooit een gesprek met mijn ouders gehad dat langer dan twintig minuten duurde. Bovendien ging het nooit ergens over, vandaar mijn probleem met iets zinnigs naar buiten te komen. Mijn broer heeft het niet zo traumatisch ervaren, maar hij is wel wat slechter in grammatica dan ik.


Ik werk bij Amsterdam Thuiszorg. Als schoonmaker.

Over het algemeen kom ik elke week bij dezelfde cliènten over de vloer. Zo ook bij een heel vieze man van 80, die graag een borreltje lust en rookt als een schoorsteen. Hij leest het Parool en doet dan steeds zijn kunstgebit even uit, en legt dat dan naast zich op het salontafeltje. Als ik aan hem vraag even in de achterkamer te gaan zitten omdat ik de voorkamer moet stofzuigen, dan doet hij zijn gebit weer in zijn mond en legt het in de achterkamer weer naast zich op tafel. Hij heeft onafgebroken overlast van muizen. Elke week gebruik ik de stofzuiger om de keuteltjes uit de keuken te verwijderen. Het is een bijzonder scherpzinnige man, die overal een heldere mening over heeft. Hij heeft een boeiend leven achter de rug, en kan prachtige verhalen vertellen. Maar toch! Soms word ik bevangen door een plotselinge drang om zo snel mogelijk de biezen te pakken en de deur van zijn huis achter me dicht te trekken. Zo ook een week geleden. In mijn haast liet ik de fles glassex, waarmee ik de nicotine van zijn televisie had gepoetst, op de grond in de woonkamer staan. Afgelopen woensdag, een week later, bleek die fles nog op precies dezelfde plaats, midden in de kamer testaan. Hij had er gewoon de hele week omheen gelopen.

Kees, maart 2006

MEESTAL REAGEER IK WAT BOT,



als ze mij op straat vragen of ik ergens lid van wil worden. Maar dat meisje dat me laatst bij Station Sloterdijk aansprak zag er zo lief uit, dus liet ik haar uitspreken. Ik weet niet meer precies waar het over ging. Ik kan me nog herinneren dat het niet helemaal logisch klonk. Iets met verstandelijk gehandicapten die toch een normaal leven zouden kunnen leiden, als ik geld zou storten. In ieder geval heb ik netjes geantwoord dat ik al lid ben van Amnesty International, en van Natuurmonumenten. En dat het leven tegenwoordig zo duur is. En dat ik dus geen geld meer over heb voor nog een lidmaatschap.


Ik miste dus mijn trein naar Santpoort Noord, waar mijn vriend woont. Om de tijd te doden besloot ik even in de boekenwinkel rond te neuzen. Toen ik het tijdschrift Psychologie doorbladerde bedacht ik me ineens dat U eigenlijk best wel weinig over mij weet. Op de een of andere manier vind ik het persoonlijk niet zo nodig wat over mezelf te vertellen. Maar in mijn vorige stukje schreef ik ook al dat ik het niet nodig vind om het ergens over te hebben, weet U nog? Op die manier wordt het best wel lastig om iets op papier te krijgen.

Op zich gebeuren er genoeg boeiende dingen in mijn leven, die het vertellen waard zijn. Zo moest ik bijvoorbeeld vandaag bij mijn bedrijfsarts komen omdat ik me had ziek gemeld. Ik heb namelijk soms last van diaree vanwege de hivremmers die ik slik. Mijn ontlasting is dan zo dun dat ik per dag wel drie onderbroeken in de was kan gooien. Die bedrijfsarts vroeg me of ik een van die onderbroeken mee had gebracht. Ze had namelijk een bewijs nodig
dat ik echt aan de diaree was.

Verder zou ik iets kunnen vertellen over de vriend van mijn broer. Die is eergisteren door twee Marokkanen met een mes bewerkt omdat hij homo is.

Maar dan wordt het naar mijn idee toch een soort dagboek. En dat is ook weer niet de bedoeling. Als u het mij niet kwalijk neemt, denk ik er nog even over na.

Kees, 6 februari 2006

Beginnende depressie

Een column is een rubriek die regelmatig verschijnt. Eigenlijk liefst dagelijks of wekelijks. Sinds ik mijn eerste stukje over vogeltjes heb geschreven pieker ik me dan ook de godganse dag suf over een nieuw onderwerp.

Tegelijkertijd wil ik het niet echt over iets hebben. Er zijn al zoveel dingen die ergens over gaan. Ik houd niet zo van dat hysterisch gedoe. Verder heb ik ook niet de drang om U ergens van te overtuigen. Ik laat U met rust, als U mij met rust laat. Volgens mijn broer zou dat een symptoom kunnen zijn van een beginnende
depressie. Hij vindt dat ik wat meer in het leven zou moeten staan.

In ieder geval vraag ik me dus steeds af of ik over dingen die ik meemaak een stukje zou kunnen schrijven.

Zo ook laatst toen ik voor de brug in de Zeilstraat stond te wachten tot die weer naar beneden zou gaan. Een
vrouw van een jaar of veertig stond naast me, en vroeg of ik wist waar de Woestduinstraat was. Ik antwoordde dat ik naar de tandarts moest die daar in de buurt zijn praktijk had, en bood haar aan samen verder te fietsen. Ze lachte al haar rotte tanden bloot, en vroeg of ik bang van de tandarts was. Je komt niet vaak een vrouw tegen met zwarte tanden in haar mond. Ik voelde me erg ongemakkelijk om met zo iemand over de tandarts te praten. De brug was nog niet beneden of ik had me alweer afgevraagd of ik het in mijn column over haar tanden zou kunnen hebben.

Kees, 11 januari 2006

De laatste tijd vind ik vogeltjes zo leuk.

Volgens mijn broer is dat niet normaal voor iemand die pas 47 is. Hij maakt zich wat zorgen om mij. Het begon allemaal enkele weken geleden. Bij de Aldi was er een winter-voedselpakket voor vogels in de aanbieding. Diezelfde week viel mijn welkomsgeschenk van de Vereniging Natuurmonumenten in de brievenbus. Een exclusief boek vol wetenswaardigheden over de natuurgebieden van Natuurmonumenten.

Nu vraagt U zich af wat dat voedselpakket met dat boek te maken heeft. Wel, dat boek staat vol met tekeningen van vogeltjes waar ik nog nooit van gehoord had. De boomklever, het baardmannetje, de karekiet, de tuinfluiter, het blauwborstje, het goudhaantje, en nog veel meer, het vliegt allemaal rond in Nederland. Zeg nou zelf, daar gaat je hart toch sneller van kloppen. Die vetbolletjes had ik snel, zonder veel moeite aan mijn waslijn bevestigd, drie hoog achter in Amsterdam. Voor mijn slaapkamerraam, zodat ik 's ochtends vanuit mijn bed het schouwspel kon gadeslaan. Tot nu toe hebben er mussen, koolmeesjes, gaaien, eksters en halsbandparkieten van gegeten. Die laatsten jagen de andere vogeltjes weg, en eten in een paar uur tijd een heel pindanetje leeg. Verder valt er eigenlijk niet zoveel over te vermelden, dus laat ik het hier maar bij.

Kees, december 2005