Stop Making Sense,
 

door aja waalwijk

Stop Making Sense is de werktitel van een serie lijntekeningen op papier van Ingrid Greijn in Galerie 100 van 4 tot 30 april. Het werk toont registraties van menselijke houdingen, open gestalten in fragiele lijnen opgezet. Voor Ingrid Greijn staat het menselijk lichaam als informatiedrager centraal. De bewegende mens vertelt haar meer dan de sprekende. Wanneer meerdere figuren het blad vullen, zoals in de serie straatbeelden, zijn de onder- en bovenstaande even groot afgebeeld. Het ontbreken van een perspectivisch verloop en het feit dat de afgebeelde personages los van elkaar staan, elkaar dus niet overlappen, maken het gestalten zonder direct verband. De ruimtelijkheid wordt gevormd door het wit en de structuur van het papier, de doorschijnendheid van de inkt en vooral de weglatingen binnen de tekeningen zelf. Soms zijn er niet meer dan twee benen en een hoofd afgebeeld om een gestalte zichtbaar te maken. In een vloeiende beweging zijn benen, armen, een hoofd of een deel van de romp opgezet. Fragmenten van lichaamsdelen gaan over in elkaar.Alles klopt, ook al wordt er van alles aan toegevoegd of niet ingevuld. Voor- en achtergrond, maar ook binnen- en buitenkant  zijn opgeheven . 

 
Tekenen is voor Ingrid Greijn beheersen en loslaten, de tekening een spanningsveld tussen verschijnen en verdwijnen. Ze tekent vrouwen, op hun knieen, hurkend of vooroverbuigend, in uitgesproken sensuele houdingen, vaak met een dramatische inslag. Er is een afbeelding van het onderlichaam van een vrouw  voorzien van uiers. Of van een vrouw op haar rug. De benen wijd uit elkaar en in het kruis gespleten tot verder dan een bijpassend lichaam diep zou kunnen zijn. Alsof er een wig in het lichaam is gedreven. De tekening wordt een fysieke ervaring voor de beschouwer, die zichzelf daarmee tot deelgenoot maakt. Identificatie speelt ook een belangrijke rol  in het vroegere  monumentale werk waarin met name het eigen lichaam een belangrijk uitgangspunt is. 

 
Soms is er een samenspel met abstracte elementen in de vorm van kleurvlakken als toevoeging in de ruimte of om een figuur in te vatten. Het gaat haar om volumes in kleur. Ingrid Greijn: " Deze vlakken gaan over massa's of gewicht, zijn iets dat drukt, vandaar de zware tonen. Als je een licht vlak maakt worden het openingen naar iets toe ." Toch neemt, in sommige gevallen, de kleur een vorm aan, als openstaande brug of als een rij lakens waarondervandaan voeten steken. De massaliteit van een vierkante zwarte boot heeft voor haar, als werkelijk ding, evenveel impact als een abstract kleurvlak. Ook een groep mensen kan door een verfstrook worden gesuggereerd wanneer achterhoofden en benen eruit stekend, de kleur tot gemeenschappelijke rug maken. Wat er zich voor de groep afspeelt laat zich raden. Er steken twee benen uit de massa omhoog, met hakken als klauwen. Een aangrijpend spel tussen vorm, inhoud en emotie. 

Als deel van de expositie is er de installatie Foster Plants Plan, een broeikaskar als kraamkamer voor eenjarige, bloemdragende planten. Bezoekers kunnen een oost-indische kers of pronkboon  adopteren of Foster Plant Parent worden.  Bij adoptatie dienen één of meer formulieren te worden ingevuld met vragen over plantvriendelijkheid van de omgeving, hoeveel mensen er voor het plantje zorgen, met welke regelmaat er water wordt gegeven en dergelijke.  Voor de Foster Plant Parent is het mogelijk om via de web-site een maandelijks verslag over de groei van de plantjes te volgen. Het gaat Ingrid om een jaarcyclus. Ingrid: "Via de site kunnen mensen dan praten over hun plantjes. Ik zou het leuk vinden als mensen zich er echt over bekommeren. Ik ben ook heel benieuwd hoe ze reageren wanneer ze horen dat hun plantje dood is"